Hoge Vucht

Fotografie Victor Willemse
Camera Nikon D5100
Laatste update van deze pagina 16-8-2017
Weet u meer ? Zie hier het contactadres.

Deze pagina bevat kunst in de Hoge Vught (met al haar subwijken) dat opgesloten zit tussen de Terheidenseweg en de Nieuwe Kadijk (noordelijke rondweg). De Hoge Vucht is geen officiële naam van een wijk, maar het wordt in de volksmond wel vaak gebruikt. Er is wel een winkelcentrum de Hoge Vucht. De naam Hoge Vucht is afgeleid van de polder waarin het gebouwd is, de Vuchtpolder. Tot dit gebied behoren de wijken: Wisselaar, Geeren-Noord, Geeren-Zuid en Biesdonk. Hoge Vucht is een typische jarenzestig-wijk, ruim opgezet met brede lanen, singels en parken. Er wonen bijna 22.000 mensen.

Belgiëplein 4 c (855x1024)

Omschrijving: beeld van meisje met gieter
Kunstenaar: Gerard Héman – RKD
Hoogte: x meter
Jaar: 1966
Materiaal: beton
Sokkel: beton, ca, x meter
Locatie: Franciscuskerk, Belgiëplein 4

Het verhaal:
De kunstenaar wil de relatie tussen kinderen en de natuur in beeld brengen. Het meisje symboliseert volgens hem ook de bereidheid van kinderen tot luisteren, die groter is dan bij volwassenen. Bij de opening van de St. Franciscus van Assisi in 1966 kreeg het “meisje met de gieter” een plekje tussen het hoge groen bij de ingang van de kerk. Fransientje, zoals de medewerkers haar noemden, was eigenlijk bedoeld voor een bloemenperk. Om het kunstwerk beter zichtbaar te laten zijn werd het op een hoge sokkel geplaatst.

foto

Naam: Indië-monument
Omschrijving: abstract beeld van twee figuren
Kunstenaar: Wim Verhagen – RKD
Hoogte: x meter
Jaar: 15 augustus 2006
Materiaal: brons
Status:
Sokkel: arduinsteen, ca, x meter
Locatie: Raffi, Bernard De Wildestraat 400

Het verhaal:
De bronzen sculptuur symboliseert twee mensen, die de Tweede Wereldoorlog en de Bersiapperiode in het voormalige Nederlands-Indië hebben overleefd en naar elkaars verhaal luisteren. De open ruimte tussen de twee figuren verwijst naar de verloren tijd die door de oorlog in ieders leven is ontstaan. Een verloren tijd, die een gemis aan liefde en geborgenheid met zich mee bracht. Aan de voet van de sokkel ontspringt een waterpartij. Het water herinnert aan de watervallen in het voormalige Nederlands-Indië en aan de bevloeiing van de sawah’s. Tevens staat het stromende water symbool voor het doorgeven van onze cultuur en levenservaringen aan een volgende generatie en daarmee voor de kringloop van het leven. De gedenksteen onder het beeld wordt gezien als een herinnering en eerbetoon aan de vele overledenen en als erkenning van het leed dat zij hebben moeten doorstaan. De sierbestrating voor het monument herinnert aan de terrasvormige sawah’s. De gedenksteen is onthuld in 2004 en in 2006 aan het ‘Indië-monument’ toegevoegd.

De tekst op de gedenksteen luidt:
8 DEC. 1941 – 27 DEC. 1949
TER NAGEDACHTENIS AAN
ALLE MANNEN, VROUWEN EN KINDEREN
DIE GESTORVEN ZIJN
TENGEVOLGE VAN DE JAPANSE BEZETTING
EN DE BERSIAPPERIODE IN
NEDERLANDS-INDIË.

Het beeld is geplaatst in de achtertuin van het verzorgingstehuis. Het monument is geadopteerd door KBS Kievitsloop.
Bron Nationaal Comité 4 en 5 mei

Biesdonkweg 71 a (1024x678)

Naam: 3 bloemen
Omschrijving: drie abstracte beelden van figuren
Kunstenaar: Charles Lous – RKD
Kosten: 30.680 gulden
Hoogte: 2 meter
Jaar: 1970
Materiaal: brons
Locatie: t.o. Biesdonkweg 71

Het verhaal
Deze beeldjes worden ook wel vruchtbaarheidsbeeldjes genoemd. Deze naam past volgens de kunstenaar prima bij dit werk omdat hij in die tijd veel bezig was met anatomie. Zijn inspiratiebron was zijn vrouw die gedurende de periode van ontwerp zwanger was.
Na elke voortplanting en elke geboorte is iets moois te zien. Na elke teleurstelling of verdriet komt weer iets goeds naar voren.
De kunstenaar komt uit Breda en volgde de Academie voor Beeldende Kunsten St Joost (Breda). Hij leerde het vak van beeldhouwer vooral in de praktijk. Gedurende vijf jaar was hij werkzaam op het atelier van Hein Koreman. De kunstenaar deed er 1,5 jaar over om deze beelden te maken.

Doorboslaan a3 (1024x678)

Naam: paard en ruiter
Omschrijving: abstract
Kunstenaar: Arthur Spronken – RKD
Kosten: 40.000 gulden
Hoogte: 1,3 meter
Breedte: 2 meter
Jaar: 1976
Materiaal: brons
Sokkel: beton, hoogte 3 meter
Locatie: t.o. winkelcentrum Moerwijk, Doornboslaan

Het verhaal
Geplaatst ter gelegenheid van 5-jarig bestaan van het winkelcentrum. De hoge sokkel onder het beeld is speciaal gemaakt vanwege de vele scherpe kanten die het beeld heeft, hetgeen gevaar zou kunnen zijn voor spelende kinderen.

Omschrijving: figuratieve beelden van hond, katten en vogel
Hoogte: tot ca. 50 cm
Materiaal: steel
Locaties:
– rotonde Cornelis Joosstraat en Tilman Suysstraat
– rotonde Doornboslaan en Molstraat
– rotonde Groenedijk en Hamdijk

Het verhaal:
Nabij de rotonde van de Cornelis Joosstraat en Tilman Suysstraat liggen deze rode kat en groen vogel.
Nabij de rotonde van de Doornboslaan en de Molstraat liggen deze rode kat en gele hond.
Nabij de rotonde van de Groenedijk en Hamdijk ligt de gele kip.

Groenedijkplein a (1024x726)

Naam: Noach’s Olijftak
Omschrijving: beeld van vredesduif
Kunstenaar: Paul Hermans – RKD
Hoogte: ca. 2,5 meter
Hoogte sokkel: ca. 2,2 meter
Spanwijdte: ca. 2,5 meter
Jaar: 19-9-2010
Materiaal: polyester
Monument: Vredesmonument
Locatie: Groenedijkplein

Het verhaal:
De plaatsing van het monument ging niet zonder slag of stoot. De kunstenaar wilde dat het kunstwerk werd geplaatst op een 3,5 meter hoge paal, maar de opdrachtgever zette het maar op een sokkel van 1 meter hoog. De kunstenaar stapte naar de rechter en deze gaf hem gelijk waardoor de onthulling en de feestelijkheden niet door gingen. Verdraagzaamheid en respect voor elkaar was men even vergeten en dat in de vredesweek! Het beeld zou door minister Ernst Hirsch Ballin op 19-9-2009 onthuld worden tijdens de vredesweek, maar dat ging dus niet door. Het werd uiteindelijk bijna een jaar later op 25-9-2010 onthuld door wethouder Bob Bergkamp, niet op de oorspronkelijke plaats midden op de rotonde maar op het Groenedijkplein.

Namenstraat a(1024x968)

Omschrijving: abstract beeld
Hoogte: . meter
Materiaal: ijzer?
Locatie: Radius College, Namenstraat

Het verhaal:
Dit abstracte beeld staat in het voorterrein van de school. Er zijn geen verdere details bekend bij de redactie. Het postadres van de school is Terheijdenseweg 350.

Nieuwe Kadijk a wp.

Naam: Schaatsenrijder
Omschrijving: beeld van schaatser op sokkel
Kunstenaar: V.P.S. (Piet) Esser – RKD
Kosten: 37.000 gulden
Hoogte: 1,5 meter
Jaar: 1972
Materiaal: brons
Opschrift op tekstplaatje op sokkel: Schaatsenrijder, Vincent Esser, 1972
Sokkel: natuursteen, ca, 1 meter
Locatie: Kruising Nieuwe Kadijk en Doornboslaan

Het verhaal:
Na opdracht in 1966 duurde het nog tot 1972 voordat het beeld geplaatst kon worden. Beeldhouwer Vincent (Piet voor vrienden) Esser was in alle opzichten een perfectionist. Ondanks de grote aandrang uit Breda nam hij alle tijd voor het realiseren van zijn schepping.
Het in verhouding te lange linkerbeen, naar achteren gestrekt, benadrukt snelheid en beweging van de schaatsenrijder. Symbool voor vaart waarmee de Hoge Vucht tot stand is gekomen. Volgens de plaatsingscommissie levert het beeld een bijdrage aan de verbetering van de leefbaarheid van de wijk. Een eerdere versie uit 1961 van de Schaatsenrijder staat in Utrecht aan het Camminghaplantsoen. Verschillende kleine studiemodellen zijn in particulier bezit.
Bron Beelden uit Breda.

Rombout Keldermansstraat a1 (1024x678)

Naam: Vier Heemskinderen
Omschrijving: abstract
Kunstenaar: Kees Keijzer – RKD
Hoogte: x meter
Jaar: 1968
Materiaal: ijzer
Sokkel: beton, ca, 80 cm
Locatie: t.o. Rombout Keldermansstraat 53

Het verhaal:
Dit beeld verwijst naar een sage uit de tijd van Karel de Grote.
Ridder Aymon van de Ardennen (in het Nederlands verbasterd tot Heems) was een trouwe leenman van Karel de Grote. Hij zou getrouwd geweest zijn met Aye, een zuster van Karel. Zij schonk haar echtgenoot vier zonen: Ritsaert, Writsaert, Adelaert en Reinout. Van het viertal was Reinout de sterkste. De vier zonen kregen van hun vader, naar oude traditie, elk een paard als geschenk. Reinout was echter zo sterk, dat hij zijn rijdier per ongeluk doodde. Toen werd hem een tweede paard aangeboden, maar brak hij het reeds bij de eerste rit de lendenen.
Heer Aymon wist echter raad. Omdat een ridder toch een paard moest hebben, bracht hij zijn zoon naar een burcht waarin de beruchte hengst Bayard (het Ros Beiaard) opgesloten zat, een driftig beest dat door iedereen gevreesd werd en nog nooit zijn meester gevonden had. Onverschrokken trad Reinout het briesende paard tegemoet, dat hem onmiddellijk met een fikse trap enkele meters verder gooide. Reinout wilde het echter niet opgeven en na een heroïsche strijd slaagde hij erin het wonderbare paard aan zijn wil te onderwerpen. Vanaf dat moment zou het Ros Beiaard ridder Reinout blindelings gehoorzamen.
Maar er ontstond een ernstige vete tussen Karel de Grote en Aymon en zijn zonen. Tijdens een partijtje schaak aan het hof volgde een hoogoplopende ruzie tussen Reinout en zijn neef Lodewijk, Karels zoon, waarbij de driftige Reinout in zo’n woede ontstak, dat hij alle stukken omver gooide en zijn tegenspeler een dodelijke dreun op het hoofd gaf met het zware zilveren schaakbord. Karel zwoer dat hij Lodewijk zou wreken en hij achtervolgde de vier broers, die wegvluchtten op de rug van het ros Beiaard en zich verborgen in de ontoegankelijke Ardennen. Vanuit hun sterke burcht Montalbaen verdedigen de vier ridders zich tegen de aanvallende legerbenden van hun oom.
Intussen was hun vader Aymon in de handen van Karel de Grote gevallen. Karel was enkel bereid vrede te sluiten en Aymon vrij te laten, indien het duivelse Ros Beiaard aan hem werd uitgeleverd. Reinout weigerde aanvankelijk op dit voorstel in te gaan, maar zwichtte uiteindelijk toch onder de smeekbeden van zijn moeder. Omdat het paard de reputatie had onoverwinnelijk te zijn, besloot Karel het te verdrinken. Met gebroken hart en lede ogen moest Reinout lijdzaam toezien hoe het naar de rivier werd gebracht en met zware molenstenen om de nek in het water werd gegooid. Tot tweemaal toe verbrijzelde het paard met één hoefslag de stenen en zwom het terug naar de oever, waar Reinout stond te kijken. Bij een derde poging werden de stenen verzwaard, maar toch kwam het Ros Beiaard weer boven water, reikhalzend naar zijn meester, maar die kon het lijden van het beest niet meer aanzien en wendde zijn hoofd af. Denkend dat zijn meester niets meer van hem wilde weten, liet het nobele dier zich verdrinken.
Vooral in de Maasvallei houden vele verhalen de sage van de Vier Heemskinderen in leven. De rivier waarin het Ros Beiaard werd verdronken, wordt geïdentificeerd met de Maas. De burcht van Montalbaen is volgens sommigen Montauban sous Buzenol, nabij Virton (niet te verwarren met Montauban in Frankrijk) waar zich inderdaad ruïnes bevinden. Maar ook het kasteel Poilvache wordt ermee in verband gebracht. Volgens de plaatselijke legende zou het Ros Beiaard de beroemde Rocher Bayard, een naaldvormige rotspunt nabij Dinant, tijdens de vlucht van de Vier Heemskinderen met één hoefslag gespleten hebben.
Ook in de Franse Ardennen (onder meer in de omgeving van Monthermé en Revin) herinneren verschillende plaatsnamen nog aan de heldendaden van de Vier Heemskinderen.
In Vlaanderen bestaat nog een lokale variant: dáár was Aymon de heer van Dendermonde, en het Ros Beiaard zou niet in de Maas maar in de Schelde verdronken zijn. Alleszins spelen de Vier Heemskinderen en het Ros Beiaard een grote rol in de plaatselijke folklore van Dendermonde.
Alle figuren (zowel de hoofd- als bijfiguren) uit Karel ende Elegast kunnen op enigerlei wijze worden herleid tot figuren uit de historie van de vier Heemskinderen: zo is de christelijke ridder-tovenaar Elegast in feite de christelijke ridder-tovenaar Malegijs.
In Nijkerk, vlak naast de Grote Kerk, staat een beeld van de Vier Heemskinderen op het Ros Beyaard. Ook in Geldrop staat op de Laan der vier Heemskinderen een zelfde soort beeld.
De Angelo Roncallischool aan de Hendrik Berlagestraat werd in 1968 geopend. In het kader van de 1 procent regeling had het schoolbestuur het oog laten vallen op een kunstwerk van Kees Keijzer. Eerder maakte Keijzer een beeld voor Basisschool De Liniedoorn in de Baliëndijk. Na opheffing en afbraak van de school in 1992 is het beeld verplaatst naar de Rombout Keldermansstraat.
In 2016 is het parkje heringericht en het kunstwerk 200 meter verderop geplaatst.
Op Haagdijk 20 is eveneens een kunstwerk aangebracht met de naam Vier Heemskinderen. Het betreft het uithangbord van Klaartje Scheer.
Andere beelden van de kunstenaar in Breda zijn: Abstract, Brug en Meeuw.

Terheijdenseweg 296 a1 (1024x678)

Omschrijving: 2 beelden van leeuwen
Hoogte: x meter
Materiaal: steen
Locatie: Intratuin, Terheijdenseweg 296

Het verhaal:
Intratuin is gespecialiseerd in tuin-, planten en accessoires. Daarnaast verkopen ze huisdieren en vissen, maar zeker geen leeuwen. Misschien zijn de leeuwen geen kunst en zijn het alleen maar decoratieve beelden. De beelden zijn verschillend.

Terheijdenseweg 494

Naam: Zwemheiligen
Omschrijving: glas-in-lood ramen
Kunstenaar: Joost SwarteRKD
Hoogte: 5 meter
Breedte: 5 meter, 1 meter per paneel
Jaar: 2000
Materiaal: glas
Locatie: Zwembad de Wisselaar, Terheijdenseweg 494

Het verhaal:
Glas-in-lood ramen die, in navolging van de ijsheiligen, elk een voorstelling van een zwemheilige voorstellen, die een eigenschap verbeeldt waarover een goed zwemmer moet beschikken. Net als de schutspatronen op kerkramen heeft elke heilige een attribuut bij zich. De kunstenaar koos hiervoor een dier dat over dezelfde eigenschap beschikt als de zwemheilige. Van links naar rechts: Licht houdt een vogel in de hand, Sluw heeft een vosje rond de nek, Koel draagt een kikker, Gezond duwt een bootje met een vis in een kom aan boord en Snel heeft een haas vast.

Terheijdenseweg 506 a1 (804x1024)

Naam: De Cilinder
Omschrijving: zuil bestaande uit 7 segmenten
Kunstenaar: André Volten – RKD
Kosten: 75.000 gulden
Hoogte: 13,5 meter
Jaar: 1970
Materiaal: roestvrijstaal
Locatie: Kunstijsbaan Breda, Terheijdenseweg 506

Het verhaal:
Het kunstwerk was oorspronkelijk geplaatst bij Het Turfschip aan het Chasséveld. Waarschijnlijk is het daar weggehaald omdat het Turfschip gesloopt werd. In 2004 is het werk na restauratie herplaatst bij de Kunstijsbaan Breda aan de Terheijdenseweg. De zuil of kolom was Voltens eerste grote thema in rvs. Het was een van de duurste aankopen van kunst destijds. Hij maakte rond 1970 meerdere varianten. De zuil bestaat uit 7 ongelijke stukken buis die onderling iets zijn verschoven. Hierin zocht Volten naar een bepaalde spanning. Een rechte cilinder betekende voor hem niets. Door het verschuiven van de onderdelen bereikte hij, zoals hij het zelf uitdrukte, het ‘bijna niets’. Kunst moet verwarring scheppen, vond hij. Het is alsof er iets gebeurd is, er een lichte aardbeving heeft plaatsgevonden, waardoor een rechte kolom is ontwricht. Dit is weliswaar nooit een rechte kolom geweest, maar toch wekt het die indruk. Waarschijnlijk komt dat door de menselijke neiging tot ordenen, om stukken netjes op elkaar te stapelen. Op die vastgeroeste eigenschap speelde kunstenaar Volten met dit werk in.
Ook speelde hij met de wetten van de zwaartekracht. Deze kolos is een onwrikbare constructie, maar toch lijkt er een wankel evenwicht te bestaan. Alsof een zuchtje wind of een harde stamp op de grond het gevaarte kan laten instorten. Door het opwekken van deze suggestie, maakte hij zijn ‘gebroken’ zuil tot een symbool van vergankelijkheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s